Terug naar orkest

Terug naar hoofdmenu

Marjan Brand

Ik vroeg Marjan:

“Vertel nou eens hoe en wanneer jij aan de accordeon bent verslingerd geraakt?” en toen kwam er een verhaal.

Marjan:
“Als kind luisterde ik al graag naar muziek. Ik kom uit een zingende familie van mijn vaders kant. Als alle broers en zusters bij elkaar waren, (ik dacht een stuk of tien) dan waren alle verjaardagen een feest. Toen ik jong was, heb ik vaak op de trap naar ze zitten luisteren, want officieel lag ik natuurlijk al lang in bed.

Op iedere piano die ik zag, moest ik even pingelen. Het enige, wat ik toen kon spelen, was de vlooienmars. Helaas heb ik in mijn jeugd toch niks met muziek verder gedaan.

Mijn zus heeft nog les gehad van Henk Vos en zij ging natuurlijk spelen bij Aurora. Later heeft mijn zus het aan mijn dochter (Nicolien)geleerd. Nicolien heeft heel wat jaartjes op de Muziekschool gezeten in Hilversum bij Yvonne Contant en heeft daar zeer goed leren spelen.  Toen Nicolien een tijdje les had gehad van mijn zus vond ze dat het tijd werd dat ze ook lid werd van Aurora en zo gebeurde het ook. Op enig moment kwam ze met de vraag thuis of ik geen zin had om in het bestuur van Aurora te gaan. Daar moest ik even over nadenken, maar heb het toen gedaan. Dat was in 1981. En zo ben ik er in gerold.

Na een poosje heb ik Nicolien gevraagd of ze mij geen accordeon wilde leren spelen. “ Ja hoor”, zei ze, “ga maar zitten.”

Ik kon geen noot lezen en had nog nooit een instrument bespeeld.  Helaas ging ze na een paar maanden samenwonen en was ik mijn lerares kwijt. Wordt dan maar spelend lid bij Aurora, dan leer je de rest vanzelf.

Het begin was verschrikkelijk moeilijk. Wat wist ik er toen eigenlijk van. Maar inderdaad, al doende leert men en ik vond het heerlijk en ben nooit meer weggegaan. Thuis studeer ik veel, maar alleen muziek van de club. Ik heb eigenlijk nooit bassen leren spelen. Maar nu vind ik dat ook niet meer nodig. Ik kan me goed redden in het orkest, al zeg ik het zelf.”

Naast bestuurslid en accordeoniste bij Aurora speelt ze elke week bridge en is al vier jaar lid van een bridgeclub. Ook het lijf krijgt de nodige aandacht, want twee keer per week wordt er intensief aan fitness gedaan. En zit ze dan eens een keer uitgezakt op de bank, dan komt een goed thriller uit de boekenkast en is ze even helemaal weg.

Het echte genieten, toch?